Katholieken en 500 jaar reformatie: Wat een mooie dag!

“Wat een mooie dag … ” zingt  Herman van Veen.
“Wat een mooie dag!” denk ik, terugblikkend op de dag waarmee wij de viering van 100 jaar RK Parochie Bloemendaal hebben afgesloten.
Zorgvuldig voorbereid, welwillend ingevuld en met grote voldoening afgesloten door de velen met wie wij hebben stilgestaan bij “katholieken en 500 jaar reformatie”. Veelzeggend dat wij na ontspanning (de dames Bispinck!) en liturgie (dankdienst op zondag) ons eeuwfeest hebben gewijd aan het thema “hervorming”. Allerwegen is onze kerk toe aan hervorming. Met het aantreden van Paus Franciscus is de Kerk, altijd al toe aan hervorming (“ecclesia semper reformanda”), actief gaan deelnemen aan het streven naar een uitzuivering van opvattingen en gebruiken die sommigen van haar leden de weg naar een actief lidmaatschap zijn gaan versperren.

Wij zijn daarin gelukkig niet alleen, noch is dat streven nieuw. De keuze voor twee recente publicaties (“De Nederlandse Paus” door Toine Geurts en “Leven van wat komt, een katholiek uitzicht op de samenleving” door Erik Borgman) bepaalde de blikrichting, maar verruimde daarmee tevens de scope van het thema “hervorming”. Hervorming heeft immers plaatsgevonden vrijwel sinds het optreden van Luther (de contra-reformatie) en hervorming vindt plaats sinds de Catholica zich bezint op haar betekenis voor de samenleving (de encyclieken die beginnen met “Rerum Novarum”).  De Kerk, zo leert ons paus Franciscus, is er niet voor zichzelf, zij dient in het voetspoor van Jezus Christus de samenleving en in haar bij voorkeur de armen: in bijbelse taal “de weduwe, de wees en de vreemdeling”.

Zo kon het gebeuren dat wij ons door Toine Geurts en Erik Borgman, ondervraagd door resp. Dick Duijves en Aart Mak, lieten oriënteren op versobering en contemplatieve politiek, hier verstaan als dienstbaarheid aan de samenleving, in hoopvolle verwachting van het Rijk Gods dat aanbreekt ondanks de schijn van het tegendeel. Er was wonderschone muziek. Deze mooie dag kon niet worden afgesloten zonder een woord van lof voor de inititiatiefnemers, de hand- en spandienaars en de hoofdrolspelers van het gebeuren. Terecht, denkt deze deelnemer. En, in alle vrijmoedigheid gevraagd: waar blijft tussen de zich hervormende kerken van Bloemendaal en omgeving het gezamenlijk optrekken? We hebben toch één en dezelfde taak?

Rutger Bremer 

 

Geef uw reactie